تبلیغات
آرمان خواهی - وجدان های خواب رفته

آرمان خواهی

جدی نمی گیریم،خیال می كنیم شوخی است،اصلا با ما نیست.حدیث می خوانیم"هر كس شبی را به صبح برساند بدون اینكه در فكر رسیدگی به امور مسلمین باشد مسلمان نیست."عین خیالمان نیست.به مجلس روضه می رویم و گریه می كنیم،اما پس از آن بی دغدغه،بدون اضطراب به خانه می رویم و می خوابیم،غافل از اینكه برای كه و به خاطر چه می گرییم و فقط اشك،دلخوشی برای روزهای سخت و پر تلاطم ما است.غافلیم از اینكه وقتی برای سید الشهدا(ع) ناله می زنیم دلبستگی خود را به آرمان و راه ایشان ابراز می كنیم؛آرمانی كه با گرسنگی گرسنگان و برائت از سیران و مرفهان بی درد گره خوردن است.

در همین شهرمان شیراز،سومین حرم اهل بیت،خانواده ای را سراغ داریم كه پدر خانواده بدلیل مشكلات عصبی ناشی از فقر،زمانی كه دیگر اعضای خانواده در خانه نبوده اند،پیت بنزین را روی خودش خالی كرده و خود و كل خانه را سوزانده،خانه و تمام وسایل درونش به کلی منهدم شدند و اكنون مادر خانواده به همراه دو دختر(اول دبستانی و اول دبیرستانی)در خانه همسایه اشان به سر می برند.(این اتفاق غم انگیز در ایام فاطمیه رخ داد)چشمان دختران معصوم و محجوب و حالا یتیم این خانواده را كه به ذهن می آورم بدنم به رعشه می افتد.و چه حكایتی داریم ما،كه در مجالس عزا برای رقیه(ع)اشك می ریزیم و نعره می كشیم اما كاری به كار رقیه های زمانه خود نداریم"رقیه هفت ساله"در زیارت عاشورا  "بابی انت و امی" می خوانیم و رد می شویم و خوشحالیم از لفظی كه ادا كرده ایم.در واقع این جمله به ائمه می گوید:پدر و مادرم و عزیز ترین كسانم فدای دغدغه هایتان باد.حضرت امیر(ع) می فرمایند:" هر كس جان و مالش را در راه خدا بذل نكند امیدی به مهربانی خدا نداشته باشد"و ما تمام وجودمان امید است،امید ناشی از تخدیری که در مجالس روضه و بر روی منابر به خوردمان می دهند.ادعای شیعه بودن داریم اما گویی فراموش كرده ایم كه شیعه یعنی مشایعت،یعنی همراهی پا به پا.یعنی پا جای پای ائمه نهادن؛آیا عمل و رفتار حضرت امیر نسبت به مستضعفین اینگونه بود؟به گونه ای عمل می كنیم كه انگار مخاطب این آیه قرآن "ما لكم لا تقاتلون فی سبیل الله و المستضفین"ما نیستیم.خداوند نام "مستضعفین" را در كنار نام "خودش" آورده است.

به خدا سوگند اگر كسی این واقعه را كه شرح دادیم بخواند و دردش نگیرد و اقدامی در حد وسعش برای حل این مشكل انجام ندهد مسلمان نیست.اگر نمی توانیم مسئولیت حب به اهل بیت را بپذیریم و عمل كنیم پس بهتر است كه نام خود را مسلمان نگذاریم،آنقدر از شهدا دم نزنیم و دمادم "شهدا شرمنده ایم" سر ندهیم.

برخی از متولیان ومسئولین جامعه ما،سخنرانی های مملو از قال الباقر و قال الصادق ترتیب می دهند و پی در پی از تربیت اسلامی،سعادت ابدی و تکامل سخن می گویند اما در قبال مقوله عدالت اجتماعی و معضل فقر و پیامدهای آن کاملا بی خیال و بی توجهند،شاید فراموش کرده اند این سخن حضرت رسول را که می فرمایند:"فقر به کفر می انجامد".

آیا وقت آن نرسیده است که به خود بیاییم و آنقدر دینداری را ساده نگیریم و خود را با برخی احکام عادی و سطحی دین دلخوش نکنیم؟

فاین نذهبون........؟

 


نوشته شده در یکشنبه 1 اردیبهشت 1392ساعت 03:31 ب.ظ توسط هادی مسعودی| نظرات ()

مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
By Ashoora.ir & Night Skin